Animator diakonii:
 Marta Fortuniak

Spotkania grupki dzielenia: 20 września 2017, środa, g. 19, miejsce: DD Tabor

Uwaga:
Posługa w diakonii prorockiej jest możliwa po ukończeniu seminarium odnowy wiary. Najbliższe Seminarium Odnowy Wiary rozpocznie się 11 października 2017 w par. Kolbego w Rzeszowie (dawna Bzianka).

„Starajcie się posiąść miłość, troszczcie się o dary duchowe, szczególnie zaś o dar proroctwa! […] Chciałbym, żebyście wszyscy mówili językami, jeszcze bardziej jednak pragnąłbym, żebyście prorokowali. Większy jest bowiem ten, kto prorokuje, niż ten, kto mówi językami – chyba że jest ktoś, kto tłumaczy, aby to wyszło na zbudowanie Kościołowi”
(1 Kor 14, 1-5)

Diakonia prorocka to grupa osób, które uważniej wsłuchuje się w głos Pana i przekazuje Jego Słowo dla wzajemnego zbudowania. Zadaniem diakonii jest odczytywanie, przyjmowanie, rozeznawanie i głoszenie Słowa Bożego, czyli proroctw na spotkaniach modlitewnych. Aktywnie poszukują oni Woli Boga, a więc rozeznają do czego wzywa Pan poszczególne osoby, diakonię lub całą Wspólnotę.

Proroctwo może przybrać różne formy:

  • Wyrocznia (gdy prorokujący wyraźnie zaznacza, że słowa pochodzą od Boga, np. „To mówi Pan”)
  • Prorocze pieśni
  • Słowa zachęty
  • Natchnienia
  • Modlitwa (publiczne wielbienie Boga)
  • Objawienia (dotyczące przyszłości)
  • Proroctwo osobiste (skierowane do prorokującego)
  • Wizje, obrazy
  • Proroctwa w językach (konieczny jest wówczas tłumacz)
  • Fragment Pisma Świętego, który uporczywie przypomina się mówiącemu.

 

Zadania dla członków diakonii prorockiej

1. Prorok trwa w Bogu i aktywnie poszukuje woli i Słów Pana: modli się i wsłuchuje się w głos Pana. Prosi Boga o prowadzenie i kierowanie, prosi o zachętę. Modli się, aby Bóg działał przez niego. Prorok modli się za Kościół, za wspólnotę, za kapłanów. Prorok nie opuszcza spotkań wspólnotowych, często uczestniczy w Adoracji Najświętszego Sakramentu, w Eucharystii i korzysta z posługi stałego spowiednika lub kierownika duchowego. Prorok karmi się Słowem Bożym poprzez czytanie i rozważanie Pisma Świętego.

2. Prorok jest posłuszny Kościołowi. We Wspólnocie posłuszeństwo realizuje się wobec pasterza i osoby odpowiedzialnej za diakonię prorocką. „Strzeżcie się fałszywych proroków” (por. Mt 7, 15). Samemu trudno odkryć fałszywe proroctwo, dlatego proroctwo jest oczyszczane przez osoby odpowiedzialne. Obowiązkiem każdego członka diakonii prorockiej jest przekazywanie proroctw osobie odpowiedzialnej. Nie wolno przekazywać proroctw bez konsultacji, w żaden sposób: ani poprzez rozmowę, e-maile czy smsy. Trzeba pamiętać, że gdy prorok nie poddaje się kierowaniu jest w niebezpieczeństwie. Prorokowi nie wolno posługiwać, gdy jest nieposłuszny Kościołowi.

3. Proroctwo jest wypowiadane na spotkaniu Wspólnoty. Jest ona dla Wspólnoty lub dla osoby, która prosiła o modlitwę, np. wstawienniczą. Ma na celu zbudowanie, pokrzepienie i pociechę (por. 1 Kor 14,3). Jeśli ktoś nie prosił o modlitwę, prorok nie przekazuje proroctwa, nawet gdy mu się wydaje, że je otrzymał.

4. Prorok dba o swój dar, rozwija go i pielęgnuje. Prorok przyjmuje i głosi Słowo Boga. Dar będzie wzrastał tylko wtedy, gdy prorok będzie nim służył innym. Dlatego proszę wszystkich członków Wspólnoty (nie tylko diakonii prorockiej) do otwarcia się na działanie Ducha Świętego oraz odwagę w przekazywaniu proroctw.

Kiedy u mnie Pasterz Wspólnoty rozeznawał charyzmat proroctwa, uczył mnie tymi słowami: „Posługiwanie charyzmatem proroctwa jest bardzo trudne i wymaga nieustannego przełamywania się. Na razie jesteś w fazie „nauki” posługiwania tym charyzmatem, dlatego prosiłem, abyś słowa, obrazy i przekonania przekazywała mnie. Ja będę decydować, czy je przekazywać, czy nie. W tę posługę wpisane jest też ryzyko popełnienia błędu. Nie ma się tym co bardzo przejmować. Bóg łaskawym okiem patrzy na pokornych, dlatego czasami pomaga nam w tym, abyśmy się nie pysznili. Jest to trudne, ale bardzo potrzebne. Pamiętaj, że jednym z kryteriów rozeznawania są owoce posługi. Jeśli chcesz widzieć owoce swojej posługi, musisz się odważyć i przekazywać to, co – jak Ci się wydaje – mówi do Ciebie Bóg”.

Mając na uwadze te słowa, zachęcam do odwagi, aby nie lękać się i nie zastanawiać się, czy „może sam sobie to wymyśliłem”, tylko z ufnością przekazywać, wierząc, że zostanie to rozeznane. Tak jak potrafisz, to służ tym darem, nie uciekaj i nie zamykaj się na Ducha Świętego, bo Bóg chce działać przez ciebie.

5. Proroctwo potrzebuje środowiska wiary. Dla proroka potrzebne jest potwierdzenie, że jego posługa przynosi owoce. Do tego służą świadectwa tych osób, które słysząc proroctwo mogą potwierdzić jego autentyczność. Takie potwierdzenia pokazują działanie Ducha Świętego we Wspólnocie i dodają odwagi i mobilizują do dalszej służby. Zachęcam zatem do dzielenia się świadectwami.

Każdy charyzmat – a zwłaszcza proroctwa – wymaga rozeznawania i potwierdzenia we wspólnocie Kościoła. Rozeznanie pozwala uniknąć konsekwencji pójścia za fałszywym proroctwem, czy kierowania się tzw. fałszywym charyzmatem. Jeśli prorok ma mówić w imię Boga, to wcześniej musi się całkowicie od Niego uzależnić – wydać się Bogu, nasłuchując Jego głosu. Bóg nie posługuje się człowiekiem jak magnetofonem, ale korzysta z jego uczuć, woli, rozumu, ust – aby przez nie przemawiać do obecnych. Dlatego w dar ten wrastamy stopniowo, po głębokim i osobistym zawierzeniu siebie Bogu.

Chciałam zwrócić też uwagę na artykuł ks. Wojciecha Nowackiego byłego Przewodniczącego Krajowego Zespołu Koordynatorów, dotyczącego niebezpieczeństw związanych z posługą prorocką. Zachęcam do jego przeczytania.

Marta Fortuniak – animator diakonii prorockiej
ostatnia aktualizacja: 04.09.2017 r.

Bibliografia:
O. Józef Kozłowski SJ, „Życie w Duchu Świętym”
Kard. Leon J. Suenens Dokumenty z Malines „Odnowa charyzmatyczna”

Formularz zapisu do diakonii prorockiej wspólnoty MIRIAM

Link dla administratora >>