Chcąc odnaleźć korzenie ruchu Odnowy w Duchu Świętym należy sięgnąć przede wszystkim do Biblii – Pięćdziesiątnica, to ten moment w dziejach świata i historii zbawienia, który zapoczątkował doświadczenie w sposób bezpośredni Ducha Świętego, jako Boga osobowego, dającego siebie i swoją moc, tak że człowiek staje się zdolny iść w świat i świadczyć z mocą o Jezusie Zmartwychwstałym. Co więcej swoje słowa może potwierdzać znakami – tak jak czynili to pierwsi Apostołowie.

Doświadczenia Apostołów opisane w Dziejach Apostolskich, odrodziły się w szczególny sposób w XX wieku, równolegle wśród wielu osób w kilku miejscach kuli ziemskiej (Armenia, Stany Zjednoczone, Walia, Indie), niezależnie od siebie. W nowożytnym świecie, przepełnionym materializmem, agnostycyzmem, w dobie powszechnej laicyzacji na nowo tysiące ludzi doświadczyło „wylania” Ducha Świętego – to zaowocowało całkowitą przemianą ich stylu życia, umocnieniem wiary, pogłębieniem życia modlitewnego i sięgnięcie, z nową otwartością, po lekturę Pisma Świętego. Ponadto zasmakowano w głębokiej radości wynikającej z nawiązania nowej i osobowej relacji z Bogiem.

W konsekwencji w sercach ludzkich zrodziła się potrzeba tworzenia wspólnot i grup modlitewnych, otwartych na Słowo Boże i charyzmaty, aby lepiej służyć Bogu i Kościołowi – tak powstała Odnowa w Duchu Świętym na łonie Kościoła katolickiego i ruch zielonoświątkowy w ramach kościołów protestanckich.

Pierwsze udokumentowane świadectwo chrztu w Duchu Świętym pochodzi z metodystycznej Szkoły Biblijnej pastora Charlesa Parhama w Topeka (stan Kansas) z dnia nowego roku 1901.

Nie sposób nie wspomnieć o dwóch wydarzeniach, jakie miały miejsce w XX w: jedno z 31 grudnia 1899r. – w tym to dniu papież Leon XIII poświęcił wiek XX Duchowi Świętemu. Drugim była modlitwa zanoszona w całym Kościele z inicjatywy Jana XXIII w wigilię otwarcia Soboru Watykańskiego II: „Panie odnów w naszych czasach Twoje cuda jak w Nową Pięćdziesiątnicę”.

Sobór Watykański II – na którym to kardynał Leo Joseph Suenens na nowo odkrył i zdefiniował pojęcie charyzmatu, nie pozwalając na ograniczenie charyzmatycznego działania Ducha Świętego w Kościele jedynie do czasów Apostolskich – wykazał, że tylko dzięki mocy Ducha Świętego pojęcia Ludu Bożego i Ciała Chrystusowego, którym Sobór przywrócił pierwotne znaczenie, mogą nie pozostać martwą literą. Według niego zaprzeczenie aktualności charyzmatów utrudniałoby możliwość istotnego przebudzenia religijnego Ludu Bożego. Pojęcie charyzmatu zostało wprowadzone do tekstu soborowego. W Konstytucji Dogmatycznej o Kościele Lumen Gentium, gdzie zamieszczono zapis, że Duch Święty prowadzi i uświęca Kościół nie tylko przez sakramenty i posługi, ale również udzielając wiernym szczególnych, szeroko rozpowszechnionych łask (charyzmatów) w celu odnowy i rozbudowy Kościoła, jako dar i naturalne wyposażenie Kościoła. Charyzmaty są przyznawane każdemu ochrzczonemu. „A ponieważ charyzmaty, zarówno najznamienitsze, jak i te bardziej pospolite a szerzej rozpowszechnione, są nader sposobne i pożyteczne dla potrzeb Kościoła, przyjmować je należy z dziękczynieniem i ku pociesze. O dary zaś nadzwyczajne nie należy ubiegać się lekkomyślnie ani zarozumiale spodziewać się po nich owoców apostolskiej działalności; sąd o ich autentyczności i o właściwym wprowadzaniu ich w czyn należy do tych, którzy są w Kościele przełożonymi i którzy szczególnie powołani są, by nie gasić Ducha, lecz doświadczać wszystkiego i zachowywać to, co dobre (por. 1 Tes 5,12 i 19-21)” (LG 12). Tekst ten w pewnym sensie umożliwił powstanie Odnowy charyzmatycznej w Kościele katolickim.

Za początek Odnowy w Duchu Świętym uważa się datę 17-19 lutego 1967, w którym to czasie, w Stanach Zjednoczonych katoliccy studenci (Patti Gallagher, Kevin i Dorothy Ranaghan, Ralph Martin, Gerry Rauch, Steve Clark) oraz pracownicy naukowi Uniwersytetu Duquesne, doświadczyli, na spotkaniu mającym na celu rozważanie Pisma Świętego i wspólną modlitwę wraz zielonoświątkowcami, chrztu Ducha Świętego i modlitwy w językach. Wkrótce potem do grup modlitewnych powstałych na terenie trzech kampusów przyłączało się dziesiątki nawróconych studentów. Kilka lat później ci sami studenci, zarówno katolicy jak i protestanci założyli pierwsze wielkie wspólnoty przymierza amerykańskiego, w tym słynną grupę Word of God w Ann Arbor (Michigan). Podobne wspólnoty i grupy modlitewne zaczęły powstawać na całym świecie. Osoby, którzy otrzymały chrzest w Duchu Świętym pozostały w większości w Kościele katolickim. Tym sposobem powstał ruch o charakterze ekumenicznym, gdyż doświadczenie wylania Ducha Świętego znane jest już chrześcijanom różnych wyznań. Od czasu swych początków ruch charyzmatyczny rozrósł się, okrzepł i stał się zjawiskiem zaakceptowanym przez Kościół katolicki.

Kard. Leon Joseph Suenens osobiście przekonał Ojca Świętego Pawła VI do tego ruchu. Od tego czasu z woli Papieża ” towarzyszył” Odnowie. Papież wypowiedział się na temat ruchów charyzmatycznych w 1973 r.: „Tchnienie Ducha przyszło obudzić w Kościele uśpione energie, wydobyć ukryte charyzmaty, by rozlać ten zmysł życia i radości, który sprawia, że w każdej epoce historii na nowo wytryska młodość i aktualność Kościoła.”

W roku 1975 nastąpiło przełomowe wydarzenie dla Odnowy w Duchu Świętym. Papież Paweł VI podczas III Międzynarodowego Kongresu Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej oświadczył w Rzymie, przy dziesięciu tysiącach delegatów z całego świata: „Odnowa jest szansą dla Kościoła i świata.” To były najważniejsze słowa Ojca Świętego dla członków katolickich wspólnot charyzmatycznych, którzy usłyszeli z ust papieża, że Kościół ich potrzebuje. Całe przemówienie rozpoczęło się słowami „Obecnie Kościół i świat więcej niż kiedykolwiek potrzebują, aby cud Zielonych Świąt nadal dokonywał się w historii.” Chociaż w przemówieniu było również wiele napomnień, wypowiedzianych w bardzo serdecznym tonie, to wybrzmiewała z nich dobroć, miłość i wdzięczność papieża wobec tysięcy ludzi otwartych na nowy wiatr Ducha Świętego.

Po przemówieniu Paweł VI powiedział do kard. Suenensa „polecam poświęcić się trosce o pełną integrację ruchu charyzmatycznego z Kościołem.” Kard. Leon Suenens bardzo zabiegał, by pogodzić czujność ze swobodą, aby nie było czegoś takiego, że z powiewu łaski czynimy instytucję. „Nowość Odnowy Charyzmatycznej nazwaną w Kościele Katolickim Odnową w Duchu Świętym polega na poważnym potraktowaniu świadomego korzystania z charyzmatu.”

Międzynarodowe Biuro Odnowy (ICO) powstało w 1978 r. w celu koordynacji działań. W 1984 r. zmieniono nazwę biura na: Międzynarodowe Biuro Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej (ICCRO).

Ruch charyzmatyczny nabrał wielkiego rozmachu i szybko się rozwijał. Z tego powodu ks. kardynał L.J.Suenens zaprosił do siebie do Malines (Belgia) w maju 1974 roku czołowych przedstawicieli katolickiej odnowy charyzmatycznej z całego świata (Carlos Aldunate SJ – Chile, Salvador Carrillo M.S.P.S. – Meksyk, Ralph Martin – Stany Zjednoczone, Albert Monleon DP – Stany Zjednoczone, Kolian McDonnell OSB – Stany Zjednoczone Heribert Mqhlen -RFN, Veronica O`Brien – Irlandia, Kevin Ranaghan – Stany Zjednoczone) oraz teologów (Yves Congar, Avery Dullos, Michael Hurley, Walter Kasper, Rene Laurentin, Josef Ratzinger) jako konsultantów w celu opracowania teologicznych i duszpasterskich wskazówek w odpowiedzi na najczęściej powtarzające się pytania dotyczące Odnowy. W wyniku ich wspólnej pracy powstał dokument, który określa od strony teologicznej miejsca odnowy charyzmatycznej w Kościele oraz udziela wielu wskazówek pastoralnych, to znaczy takich, które określają role odnowy w procesie budowania Kościoła. Dokument ten jasno i konsekwentnie omawia problemy życia chrześcijańskiego, daje możliwość sprostowania negatywnych sądów o Odnowie, które zazwyczaj bazują na nieporozumieniach i krzywdzących uogólnieniach. „Dzięki Odnowie – podkreśla kard. Suenens – kapucyn staje się lepszym kapucynem, dominikanin – lepszym dominikaninem, małżonek – lepszym mężem, zwyczajny chrześcijanin – lepszym chrześcijaninem.”

Papież Jan Paweł II w Liście Apostolskim TERTIO MILLENNIO ADVENIENTE na przygotowanie jubileuszu roku 2000 tak pisze: „Do najważniejszych zadań związanych z przygotowaniem Jubileuszu należy zatem ponowne odkrycie obecności Ducha Świętego, który działa w Kościele zarówno na sposób sakramentalny, zwłaszcza poprzez Bierzmowanie, jak i za pośrednictwem licznych charyzmatów, zadań i posług przez Niego wzbudzonych dla dobra Kościoła: […] Także w naszej epoce Duch Święty jest głównym sprawcą nowej ewangelizacji. Ważnym celem będzie zatem ponowne odkrycie Ducha jako Tego, który w toku dziejów buduje królestwo Boże i przygotowuje jego ostateczne objawienie w Jezusie Chrystusie, działając ożywczo we wnętrzu człowieka i sprawiając, że w codziennym ludzkim doświadczeniu kiełkują już ziarna ostatecznego zbawienia, które nastąpi na końcu czasów.” (Tertio Millennio Adveniente, 45).

Duch Święty kieruje Kościołem, odnawia i czyni go żywym, to właśnie On prowadzi ludzi do Ojca przez ofiarę Jezusa Chrystusa. Doświadczenie przyjścia Ducha Świętego w mocy, w znakach i cudach staje się dziś udziałem milionów chrześcijan na całym świecie.

Źródło: www.wroclaw.odnowa.org


Jeśli chcesz poznać Boga i pogłębić swoje życie duchowe
DOŁĄCZ DO NAS!