Razem z Wami, drodzy przyjaciele radujemy się z odnowy życia duchowego, która się dziś uwidacznia w Kościele w różnych formach i w różnych środowiskach. Ma ona pewne wspólne znamiona: pragnienie głębokiej modlitwy osobistej i wspólnotowej, kontemplację, akcentowanie chwały Bożej, pragnienie całkowitego oddania się Chrystusowi, duża podatność na wezwania Ducha Świętego, częsta lektura Pisma Świętego, atmosfera braterstwa, chętne włączanie się w służbę Kościołowi. We wszystkim tym możemy rozpoznać tajemnicze i dyskretne działanie Ducha, który jest Duszą Kościoła. Życie duchowe polega przede wszystkim na praktyce cnót wiary, nadziej i miłości. Jego podstawę stanowi wyznanie wiary. Wiara została powierzona pasterzom Kościoła, ażeby ją strzegli przed skażeniem i czuwali nad jej skutecznością we wszystkich działaniach wspólnoty chrześcijańskiej. Życie duchowe wiernych stanowi, zatem cząstkę aktywnej odpowiedzialności pasterskiej każdego biskupa w jego własnej diecezji. Szczególna okazje przypomnienia tego stwarza właśnie obecność prądów odnowy, które wzbudzają tak wiele nadziei. Nawet w najkorzystniejszych doświadczeniach odnowy do dobrego ziarna może się przymieszać kąkol. Dlatego nieodzowny jest trud rozeznania; podejmowanie go jest obowiązkiem tych, którzy są odpowiedzialni za Kościół: „Szczególnie powołani są (oni), by, nie gasić Ducha i doświadczać wszystkiego i zachowywać to, co dobre. W ten sposób wzrasta wspólne dobro Kościoła, któremu są przyporządkowane dary Ducha.”