Przemówienie Pawła VI z okazji I Międzynarodowej Konferencji Liderów Odnowy Charyzmatycznej, Grottaferrata 10 października 1973

Razem z Wami, drodzy przyjaciele radujemy się z odnowy życia duchowego, która się dziś uwidacznia w Kościele w różnych formach i w różnych środowiskach. Ma ona pewne wspólne znamiona: pragnienie głębokiej modlitwy osobistej i wspólnotowej, kontemplację, akcentowanie chwały Bożej, pragnienie całkowitego oddania się Chrystusowi, duża podatność na wezwania Ducha Świętego, częsta lektura Pisma Świętego, atmosfera braterstwa, chętne włączanie się w służbę Kościołowi. We wszystkim tym możemy rozpoznać tajemnicze i dyskretne działanie Ducha, który jest Duszą Kościoła. Życie duchowe polega przede wszystkim na praktyce cnót wiary, nadziej i miłości. Jego podstawę stanowi wyznanie wiary. Wiara została powierzona pasterzom Kościoła, ażeby ją strzegli przed skażeniem i czuwali nad jej skutecznością we wszystkich działaniach wspólnoty chrześcijańskiej. Życie duchowe wiernych stanowi, zatem cząstkę aktywnej odpowiedzialności pasterskiej każdego biskupa w jego własnej diecezji. Szczególna okazje przypomnienia tego stwarza właśnie obecność prądów odnowy, które wzbudzają tak wiele nadziei. Nawet w najkorzystniejszych doświadczeniach odnowy do dobrego ziarna może się przymieszać kąkol. Dlatego nieodzowny jest trud rozeznania; podejmowanie go jest obowiązkiem tych, którzy są odpowiedzialni za Kościół: „Szczególnie powołani są (oni), by, nie gasić Ducha i doświadczać wszystkiego i zachowywać to, co dobre. W ten sposób wzrasta wspólne dobro Kościoła, któremu są przyporządkowane dary Ducha.”

Znajdź nas na Facebooku Oglądaj co robimy na Instagramie

Nasza strona używa ciasteczek (pliki cookies), które umożliwiają nam udoskonalać stronę. Dowiedz się więcej

Czy wyrażasz na to zgodę?

Nasza strona używa ciasteczek (pliki cookies), które umożliwiają nam udoskonalać stronę. Dowiedz się więcej

Czy wyrażasz na to zgodę?

Scroll Up